اقامت خیال

جوانی...

eghamatekhiyal — Mon, 16 Mar 2009 15:46:18 GMT

دوستای گلم من خیلی وقت بود آپ نکردم الانم راستش از ترس اینکه بلاگم پاک نش ه مجبور شدم

چون خیلی از بچه های دیگه که الن دیدم بلاگشون پاک

بعضیام یادمه پارسال که آپ می کردم تهمت دزدی زدن که متناتو از جای دیگه میاری

هر کی هر وقت حرفای نارگیل و جایی دید بگه یا آدرس بده من این وبلاگ و دو دستی تقدیمش می کنم

چون خیلی از این حرفام که اینجا می نویسم رو دستم باد کرده خودمم وقت زیادی واسه

وبلاگ نویسی ندارم.اما اگه شما دوستای قدیمی باشید به بهونتون میام زود به زود

عید ۸۸ همتون نارگیلی باد ...

............................................................................................................

جوانی...

فکر می کنم زنده باشم !

اشعار، نثر هجو و هزل و طنز و هر چه که از تن و روح و مغزو پوست و خون و استخوان رسد

در نگار خانه نگاه می دارم و فکر می کنم

فضای 2 بعدی که فقط ... فقط هست

موج بلند تن ... عمیق ...

سرد ، التهاب و آور سرد

کاش دیوانه بودم تا گذر زین فصل ساده می بود

دیوانه بودم تا دلم غمگین نمی شد

تا زنده بودم ...

مشتی داده های پردازش نشده خام به شرط پردازش شدن

حلاجی می شود و به خیالی ، به گمانی ... جایی

گر صحیح بود زندگی شود...!

در جوانی فکر می کنم زنده ام ،

موج گر نخواهم باشم

جوانی رازی است زنده

بی فکر ، بی صوت ، بی تن ، بی ... ، بی ... ،

بی جوانی

مانده ام اول فصل جوانی...!

اتمام ۲۷/۲/۸۶ 11:44 شب

بر یخ می نویسم

eghamatekhiyal — Mon, 23 Jun 2008 13:21:18 GMT

اگر خداوند برای لحظه ای فراموش می کرد که من عروسکی کهنه ام و قطعه

کوچکی زندگی به من ارزانی می‌داشت،

شاید همه آنچه را که به ذهنم می رسید را بیان نمی‌‌داشتم، بلکه به همه چیزهائی

که بیان می‌کردم فکر می کردم.

اعتبار همه چیز در نظر من، نه در ارزش آنها که در معنای نهفته آنهاست

کمتر می‌خوابیدم و دیوانه‌وار رویا می دیدم، چرا که می‌دانستم هر دقیقه‌ای که

چشمهایمان را برهم می‌گذاریم ٬

شصت ثانیه نور را از کف می‌دهیم. شصت ثانیه روشنایی

هنگامی که دیگران می‌ایستند ٬ من قدم برمی‌داشتم و هنگامی که دیگران

می‌خوابیدند بیدار می ماندم.

هنگامی که دیگران لب به سخن می‌گشودند٬ گوش فرا می‌دادم و بعد هم

از خوردن یک بستنی شکلاتی چه حظّی که نمی بردم .

اگر خداوند ذره‌ای زندگی به من عطا می‌کرد٬ جامه‌ای ساده به تن می کردم.

نخست به خورشید خیره می شدم و کالبدم و سپس روحم را عریان می‌ساختم

خداوندا٬اگر دل در سینه ام همچنان می تپید تمامی تنفرم را بر تکه یخی می‌نگاشتم و

سپس طلوع خورشیدت را انتظار می کشیدم.

روی ستارگان با رویاهای "وان گوگ" وار ٬ شعر "بندیتی”(*) را نقاشی می کردم و با

صدای دلنشین "سرات"(**) ترانه عاشقانه‌ای به ماه پیشکش می‌کردم .

با اشکهایم گلهای سرخ را آبیاری می کردم تا زخم خارهایشان و بوسه گلبرگ

ها‌یشان در اعماق جانم ریشه زند. خدواوندا ٬اگر تکه‌ای زندگی می‌داشتم ٬ ن

می‌گذاشتم حتی یک روز از آن سپری شود بی‌آنکه

به مردمانی که دوستشان دارم ٬ نگویم که «عاشقتتان هستم» ،

آن گونه که به همه مردان و زنان می‌باوراندم که قلبم در اسارت (یا سیطره )محبت

آنهاست .

اگر خداوند فقط و فقط تکه‌ای زندگی در دستان من میگذارد ٬ در سایه‌سار عشق

می‌آرمیدم. به انسانها نشان می دادم که در اشتباهند

که گمان کنند وقتی پیر شدند دیگر نمی توانند دلدادگی کنند و عاشق باشند.

آه خدایا! آنها نمی دانند زمانی پیر خواهند شد که دیگر نتوانند عاشق شوند

به هر کودکی دو بال هدیه می دادم ٬ رهایشان می کردم تا خود بال گشودن و پرواز

را بیاموزند.

به پیران می‌آموزاندم که مرگ نه با سالخوردگی که با نسیان از راه می‌رسد.

آه انسانها، از شما چه بسیار چیزها که آموخته‌ام.

من یاد گرفته‌ام که همه می‌خواهند درقله کوه زندگی کنند ٬

بی آنکه به خوشبختی آرمیده در کف دست خود نگاهی انداخته باشند

چه نیک آموخته‌ام که وقتی نوزاد برای نخستین بار مشت کوچکش را به دورانگشت

زمخت پدر میفشارد

٬ او را برای همیشه به دام خود انداخته است

دریافته ام که یک انسان تنها زمانی حق دارد به انسانی دیگر از بالا به پائین چشم ب

دوزد که ناگزیر است

او را یاری رساند تا روی پای خود بایستدمن از شما بسی چیزها آموخته ام و اما چه

حاصل٬ که وقتی اینها را در چمدانم می‌گذارم که در بستر مرگ خواهم بود... !

آمیزه حس ها

eghamatekhiyal — Sun, 14 Oct 2007 21:33:18 GMT

آمیزه حس تنفر، خوشحالی ، نگاه ، صبر...

جنبیدن جنبنده در انتهاست ، نه آنجا که زیستن حال هر زنده ای را بهم

می ریزد ! ...

... آخر تا کجا؟ اصلا برای چه وقتی نهایت ندیدن باشد؟

تکانی ، حرکتی ، لغزشی هیچ و هیچ ...

احساسی می میرد احساسی متولد می شود

انگار لذت بخش ترین نگاه است ! ببین و مگو ...

باز هم صبر!

گوش حتی تاب و توان شنیدن ترانه امواج دریا را عاجز.

نفرین به گوش کر...!

فقط دیدن؟! این بار نگاه .

کهکشان این نابهنجاری ها

عمری طعم این حس ها

نهایتی این تضادها و و و ............

اما سبب خوشحالی چه؟! چرا؟ چرا!

زیبایی را دیدن اما نشنیدن

زجرکشیدن و صبر کردن(صبر چرا نمی دانم!)

درد را فهمیدن و عاجز علاج بودن

تکیه بر دیوار کردن ، فرو ریختن دیوار

استوار بر عقیده ای بودن ، سرانجام لغزیدن

.........؟ ..........؟ ..........!

مَخلص جانم گوینده که :(باور من دنیا ندیده)

خوشحالی از آنجا که

خیال زندگی نیست ...

اتمام ۲۴/۶/۸۶ 16:13

حرفهای جوان

eghamatekhiyal — Wed, 12 Sep 2007 08:41:18 GMT

تکيه بر ديوار کردم خاک بر پشتم نشست...

دوستي با هر که کردم عاقبت قلبم شکست

آن قدر رنجي که دنيا بر دل ما مي کند. بر دل هر کس کند او ترک دنيا مي کند

با خودم گفتم:که فردا ترک دنيا مي کنم.....

جوانی

eghamatekhiyal — Thu, 26 Jul 2007 23:19:18 GMT

جوانی...

فکر می کنم زنده باشم !

اشعار، نثر هجو و هزل و طنز و هر چه که از تن و روح و مغزو پوست و خون و استخوان رسد

در نگار خانه نگاه می دارم و فکر می کنم

فضای 2 بعدی که فقط ... فقط هست

موج بلند تن ... عمیق ...

سرد ، التهاب و آور سرد

کاش دیوانه بودم تا گذر زین فصل ساده می بود

دیوانه بودم تا دلم غمگین نمی شد

تا زنده بودم ...

مشتی داده های پردازش نشده خام به شرط پردازش شدن

حلاجی می شود و به خیالی ، به گمانی ... جایی

گر صحیح بود زندگی شود...!

در جوانی فکر می کنم زنده ام ،

موج گر نخواهم باشم

جوانی رازی است زنده

بی فکر ، بی صوت ، بی تن ، بی ... ، بی ... ،

بی جوانی

مانده ام اول فصل جوانی...!

اتمام 86/2/27 11:44 شب

چرت و پرتای نارگیل

eghamatekhiyal — Tue, 10 Jul 2007 20:45:18 GMT

گویند گر توانی و مدعی دوست باش

دوست داشته باش همچو صفحه شیشه ای آهن ربا !!

آبی ، گرم و روشن ...

تا نثر ساده دل جذب شود

زان پس می بایست بدوی تا نفس بریدگی

تا هدف، رفتن

سرا پرده خیالت حتی پیدا نباشد...

گویند زنده باش و امید زندگی...

گویند بغض شکن و علتش هرگز !

در دیدگان دیده شو ...

گویند نشکن تا شکسته نشوی

گویند از حال برو تا حال دهی ، جنست اکسیژن شسته ،صدایت

عشق عریان...

حال گویند گر توانی این همه باش تا باشی

می دانم اما ...

ای دوست !

من این همه

نیستم

ناقص

نابلد

کم

مرده ....

اتمام ۲۷/۲/۸۶ ۱۱:۴۴ شب

زندگی من

eghamatekhiyal — Sat, 12 May 2007 20:44:18 GMT

این احساس خاکستری مرا دربر گرفته

دنیای زندگی من راهی است اما ، دشوار

بهترین دوستم خودم هستم ،

می دانم

کسی اهمیت نمی دهد ،

ولی من بسی نیرومندترم.

برای گریز از این دنیای راستین دروغین

سرنوشت دست نخورده

نخواهم شد اسیر و گرفتار این دایرۀ بی پایان

حلقۀ حماقت

رفتن به راه خود ، رفتن به سوی آزادی

یگانه با ذهن خود ، آنها نمی بینند

بی نیاز به شنیدن گفته های آنان

زندگی از آن من است تا زندگی کنم آن را به شیوۀ خود

تجاوز می کنید به ذهنم و نابود می کنید احساساتم را

به من نگویید باید انجام دهم کار را

دیگر اهمیت نمی دهم ، دارم جانب خود را

ومی بینم درونتان را

مغزم را پر می کنید با به اصطلاح معیارهای خود

که می گوید که من در اشتباهم؟

گسستن از راه و رسم های مرسوم در میانتان

پی بردن به دیدگاههای تیره و تارتان

می بینی می کوشند که چکش را پایین بیاورند

هیچ زنجیر لعنتی ای نمی تواند مرا پایین نگه دارد

زندگی من آن است که تا زندگی کنم آن را به شیوۀ خود ...

نادانسته ها

eghamatekhiyal — Thu, 12 Apr 2007 22:04:18 GMT

خوش آمدی به جایی که زمان ساکن است

هیچ کس نمی رود و نخواهد رفت

ماه بدر ، گویی تغییری نمی کند

مُهر نابسامانی ذهنی خورده است .

رویای ثابتی را هر شب دیدن ،

می بینم آزادی را در مقابل چشمانم .

پنجره ها بی نرده ، درها بی قفل

نیت چیزی که نابسامان نشان دهد ذهنم را .

بخواب برو دوست من خواهی دید

رویا حقیقت من است

نگه می دارندم در این قفس .

آیا نمی توانید ببینید دلیل دیوانگی ام را ؟

دیوانه خانه ، بگذار تا بمانم

دیوانه خانه ، تنهایم بگذار

ترسم رابساز از آنچه آنجاست

توان نفس کشیدن در هوای آزاد را ندارم

زمزمه هایی در مغزم می کنند

و مرا از دیوانگی مطمئن می سازند .

فکر می کنند مغزمان را در دست دارند

استفاده وحشیانه ، افکار وحشیانه می پرورانند.

در بند نگاه دارش ، بهبود خواهد یافت

بیش از این نمی توانند نگاهمان دارند

کوش کن لعنتی برنده ماییم

به وضوح و روشنی می بینید .

اما می پندارند از جهنممان نجاتمان خواهند داد !

دیوانه خانه بگذار که بمانم

دیوانه خانه ، فقط تنهایم بگذار

ترس از ادامۀ زندگی

بومیان بی تب و تاب شده اند

بوی شورش می دهد

مقداری << مرگ>> برای انجام دارم.

آئینه ، سخت به تو خیره می شود

کشتن ، چه واژۀ دوستانه ای

تنها چاره به نظر می آید

برای آزادی دوباره

ناتمام ....

اقامت خیال 2

eghamatekhiyal — Wed, 28 Mar 2007 11:38:18 GMT

به نام او

دوستای گلم امروز متن اقامت خیال2 رو واستون نوشتم. حدود 2 ماهی طول کشید تا تمومش کنم(الان می گن کُشت خودشو)

(البته با وقفه از اواسط آذر تا اواسط بهمن) اقامت خیال 1 رو هم اون اوایل که وب نویسی رو شروع کردم نوشتم

ولی خیلی کوتاه و سطحی بود هر چند بنا به دلایلی این یکی هم ناتمام موند.

من از زندگی چه می خواهم؟

خواسته ها در زندگی چه هستند؟ و از کجا به وجود می آیند؟

نظریه ای که جوابگوی سلایقی چند و ایده ای پاسخ گوی چندی دیگر. کدامین مکتب کتاب ناشناخته های من را می خواند؟

با نگارشی از جنس فهمیدن و لغاتی درک شده چنان که :

دست کودکی گرمای سوزان آتش را می شناسد.

زمان دور دست که در آن می پندارم خواسته ای جز گذران زمان به میلی که تعریف شده بود برایم نبود. تا بدانجا بدی ها و نیکی ها ، باید ها و نباید ها اصول کنش ها و واکنش ها ، اجسام محلولی بودند در میان حلال پردازش ناقص مغزو روحم ،

مظروف سُرنگی در دست دیگران که خانواده ام باشند و دوستانم بودند و محیط ساده دلانۀ آموزشی و به همراه امواج دورو نزدیک اذهان نشخوار شده خام .

سرنگی که در تزریق خانۀ جاهلیت و تعصب ، در رگ روح تزریق می شد. زمان نزدیک را به یاد می آورم که سرنگ را خود به دستان فردیت های جمع گریز می دادم : روح تشنه ، مغز خشکیده ، نأشگی بالا.

زمان نزدیک دوست داشتن را در برحۀ زمانی دور دست و نزدیک از یاد برده ام و اعتیادم به مخدرهای مسکن ناخالص از هر چیز بیشتر و بیشتر شد. بردباری نداشته ام بر سر معلومات و تعصبم بر سر مجهولات را در وجودم بی مکان دیدم.

خدا را لای کتابی تقدیس می کنم و کتاب را هر از گاهی به نیایش می ایستم.

حتی این نیز بزرگ ترین دروغ زندگانیم بوده است.

گهگاه نمی توان آنچه بود و شد را بر پرده اجرایش کنید. توصیفش در غالب جملۀ کوتاه خبری این گونه است :

زیبا بود و رفت

حفره هایی توسط حباب های بغضین پر می شوند و چاله را به چاه تبدیل می کنند. در ذهنم ، در وجودم ، در قبلم ، در حجم بی شکل احساساتم ، در کالبد خسته پر توانم ، در ..... من .

گاهی تا گاه دیگر ابراهیم درونم بت خشکیدۀ وجودم را می شکند ، بت که فرومی ریزد میکلانژ درونم را می بینم که در حال پرداخت الهه ای نو و زیباست.

تا گاه بعد الهۀ من بت می شود و ابراهیم بیدار و میکلانژ مشغول طرحی اغوا کننده تر ، رضایت بخش تر ، نزدیک تر به رگ گردنم

بخش تاریک خنثیِ من ،

که از آن تنها خودم را می شناسم

ناتمام...

......................................................................................

در ضمن اگه کسی می دونه آهنگ نارفیق۲ علی رضا و حمید رضا رو کجا کی تونم با کیفیت بالا لود کنم آدرسشو بهم بده ممنون می شم .

همین جوری

eghamatekhiyal — Mon, 19 Feb 2007 08:06:18 GMT

چه عجب متن عاشقانه هم نوشتم ولی ننوشتم !

نمي نويسم... چون مي دانم هيچ گاه نوشته هايم را نمي خواني حرف نمي زنم... چون

مي دانم هيچ گاه حرف هايم را نمي فهمي نگاهت نمي كنم... چون تو اصلاً نگاهم را

نمي بيني صدايت نمي زنم... زيرا اشك هاي من براي تو بي فايده است فقط مي

خندم... چون تو در هر صورت مي گويي من ديوانه ام. عشق يعني خاطرات بي غبار

دفتري از شعر و از عطر بهار. عشق يعني يك تمنا، يك نياز، زمزمه از عاشقي با سوز و

ساز. عشق يعني چشم خيس مست او، زير باران دست تو در دست او مهرباني را

وقتي ديدم که کو ...

دكتر شريعتي:

دنيا را بد ساخته اند......... کسي را که دوست داري،تورادوست نمي دارد.

کسي که تورا دوست دارد ،تو دوستش نمي داري اما کسي که تو دوستش

داري و او هم تو را دوست دارد به رسم و آئين هرگز به هم نمي رسند و اين رنج است .

زندگي يعني اين.

نظرتون چیه؟ نظر خودمم کامنت اوله